" آری به علم ..."

اکسیژن موجود در اتمسفر زمین در دوره هایی از تاریخ زمین در سطوح بسیار پایینی باقی مانده بود.

“تیم لنون” استاد جغرافیا و علوم زمین در دانشگاه اکستر می گوید: « تاریخ حیات در زمین به شدت با ساز و کار فیزیکی و شیمیایی سیاره مان گره خورده است.» علی رغم توسعه فتوسننز، میزان اکسیژن به مدت دو میلیارد سال پایدار و ناچیز باقی ماند که کندسازى سرعت فرگشت و تاخیر در گسترش گونه های حیاتی پیچیده را در پی داشت. اما چرا؟

محققان در مقاله جدید خود مدعی شده اند که گونه های حیاتی کوچک و ساده – مرده و مدفون در رسوبات – برای نخستین بار به تأسی از رویداد اکسایش بزرگ شروع به واکنش با اکسیژن کردند. هنگامی که صفحات تکتونیکى زمینه را برای قرار گرفتن رسوبات قدیمی در معرض اتمسفر فراهم کردند، واکنش‌های شیمیایی در همان سرعتی که O2 در حال ایجاد شدن بود، اکسیژن را نابود کردند. با انتشار بیشتر اکسیژن به اتمسفر، سرعت واکنش ها در خاک هم افزایش یافت.

درست بعد از گسترش گیاهان بود که این ساز و کار تنظیمى کارایی اش را از دست داد و اکسیژن بیشتری در اتمسفر تجمع پیدا کرد؛ یعنی به مقداری که امروزه شاهدش هستیم، افزایش یافت. تیم لنون، در طی گفتگوی مطبوعاتی گفت: این دوره در تاریخ زمین شرایط بغرنجى را به همراه داشت. امکان تکامل یا فرگشت جانداران پیچیده وجود نداشت زیرا اتمسفر زمین فاقد اکسیژن کافی بود. اکسیژن کافی وجود نداشت زیرا گیاهان پیچیده ای فرگشت نیافته بودند. تنها زمانی افزایش قابل توجهی در میزان اکسیژن جوّ حاصل آمد که گیاهان در زمین گسترش یافتند.

افزایش غلظت اکسیژن که حدود ۶۰۰ میلیون سال قبل رخ داد، زمینه را برای ظهور حیوانات چند سلولی پیچیده ابتدا در اقیانوس و سپس در خشکی هموار ساخت. وی افزود: تاریخ حیات در زمین به شدت با ساز و کارهای فیزیکی و شیمیایی سیاره مان گره خورده است. مبرهن است که حیات نقش ژرفی در ساخت جهانی که به آن عادت کرده ایم، داشته است. در واقع زمین مسیر زندگی را تحت تاثیر قرار داده است. جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ  Nature Communications منتشر شده است.

به نقل از: سایت علمی بیگ بنگ / منبع: upi.com